Secara keseluruhannya, kitab ini menjelaskan bahawa iman bukan sekadar mengatakan “saya percaya kepada Allah”, tetapi suatu keyakinan yang lahir daripada ilmu, masuk ke dalam hati, diucapkan dengan lidah dan dibuktikan melalui amalan.
Menurut kerangka kitab, iman perlu membawa manusia kepada:
ilmu → keyakinan → hati yang hidup → ibadah → akhlak → amal → kehidupan yang baik.
Sebaliknya, kelemahan iman akan memberi kesan kepada cara seseorang berfikir, beribadah, berakhlak dan menjalani kehidupan.
Kitab ini juga berusaha membawa pembaca daripada persoalan:
“Mengapa saya perlu beriman?”
kepada:
“Bagaimana saya boleh mengenal Allah, meyakini kebenaran-Nya dan hidup berdasarkan iman?”
Kitab menerangkan bahawa iman mempunyai hubungan yang erat antara kepercayaan dan amalan.
Iman tidak sepatutnya berhenti pada pengakuan lisan. Ia perlu diterjemahkan dalam kehidupan.
Antara bentuk amalan yang dibincangkan ialah:
Hakikat Iman
Kitab menerangkan bahawa iman mempunyai hubungan yang erat antara kepercayaan dan amalan.
Iman tidak sepatutnya berhenti pada pengakuan lisan. Ia perlu diterjemahkan dalam kehidupan.
Antara bentuk amalan yang dibincangkan ialah:
a. Amalan hati
Contohnya:
mengingati Allah;
berfikir tentang kebesaran-Nya;
mencintai kebenaran;
takut kepada Allah;
berharap kepada Allah;
yakin terhadap janji Allah;
menerima kebenaran dengan hati yang terbuka.
b. Amalan lidah
Contohnya:
berzikir;
membaca al-Quran;
berkata benar;
menyeru manusia kepada kebaikan;
menyampaikan ilmu;
menasihati dengan kebenaran dan kesabaran.
c. Amalan anggota badan
Contohnya:
solat;
zakat;
puasa;
berjihad dalam pengertian yang syarie;
melakukan kebajikan;
melaksanakan tanggungjawab sebagai seorang Muslim.
Kesimpulannya: iman mempunyai kesan nyata terhadap kehidupan seseorang.
